01 Temmuz 2026 - Çarşamba
Aslında Gitmek İstemiyorduk; Vazgeçemiyorduk
“Gitmem gereken zamanı hep erteledim… Ya bağımlılığımdan, ya zaafımdan ya da onu elimde tutma hırsımdan.” Bazı cümleler vardır; sadece bir ilişkiyi değil, bir ömrü anlatır.
Yazar - Gülsüm İldeniz Yaşama Ayna Tutmak
Okuma Süresi: 3 dk.
Gülsüm İldeniz Yaşama Ayna Tutmak
gildeniz59@gmail.com - 0532 496 7090
Aslında Gitmek İstemiyorduk; Vazgeçemiyorduk
“Gitmem gereken zamanı hep erteledim… Ya bağımlılığımdan, ya zaafımdan ya da onu elimde tutma hırsımdan.”
Bazı cümleler vardır; sadece bir ilişkiyi değil, bir ömrü anlatır.
İnsan, çoğu zaman canını yakan ilişkiden sevgisi yüzünden çıkamaz sanır. Oysa biraz daha derine baktığımızda, onu orada tutan şeyin sevgi değil; kaybetme korkusu, yalnız kalma endişesi ve yıllarca verdiği emeğin boşa gitmesini kabullenememesi olduğunu görürüz.
İşte bu yüzden bazı insanlar gitmeleri gereken günü bilirler, ama o kapıyı açamazlar.
Çünkü gitmek sadece bir insandan ayrılmak değildir. Beraber kurulan hayallerden, verilen emeklerden, “Belki bir gün değişir.” umudundan ve bazen de yıllarca oluşturulan kimlikten vazgeçmektir.
İnsan zihni, yaptığı yatırım arttıkça vazgeçmekte zorlanır. Psikolojide buna batık maliyet yanılgısı denir. Ne kadar çok emek verirsek, yanlış olduğunu bildiğimiz bir şeyi bırakmak da o kadar zorlaşır. Bu yüzden bazı insanlar ilişkiyi kurtarmaya çalışırken aslında sadece geçmiş yatırımlarını kurtarmaya çalışırlar.
Bir süre sonra ilişki, iki insanın birbirini sevdiği bir alan olmaktan çıkar; birinin beklediği, diğerinin alıştığı bir düzene dönüşür.
Affedersiniz…
Bir daha affedersiniz…
Sonra bir kez daha…
Ve fark etmeden sınırlarınızı değil, kendinizi silmeye başlarsınız.
En tehlikeli olan ise, buna “sabır”, “fedakârlık” ya da “koşulsuz sevgi” adını vermektir.
Hayır…
Sevgi, insanı küçültmez.
Sevgi, kişinin kendisini değersiz hissetmesine neden olmaz.
Sevgi, sürekli tek tarafın mücadele ettiği bir savaş değildir.
Gerçek sevgi ile duygusal bağımlılık arasındaki en belirgin fark şudur: Sevgi sizi büyütür, bağımlılık ise sizi yavaş yavaş kendinizden uzaklaştırır.
Bu nedenle bazen cesaret; kalmaya devam etmek değil, gitmeyi göze alabilmektir.
Çünkü bazı kapılar kapanmadığı için değil, yıllardır açık bırakıldığı için insanı tüketir.
Ve belki de en zor yüzleşme şudur:
Biz çoğu zaman sevdiğimiz için kalmadık. Vazgeçemediğimiz için kaldık.
O gün bunu fark ettiğimizde, ayrılık bir kayıp olmaktan çıkar. Kendimize dönüşün ilk adımı olur.
Yorumlar (0)
Tüm Yazıları