01 Haziran 2026 - Pazartesi
Rol Yaparak Yaşamak
İnsan bazen olduğu kişi gibi değil, olmak zorunda bırakıldığı kişi gibi yaşamaya başlar.
Yazar - Gülsüm İldeniz Yaşama Ayna Tutmak
Okuma Süresi: 2 dk.
Gülsüm İldeniz Yaşama Ayna Tutmak
gildeniz59@gmail.com - 0532 496 7090
İnsan bazen olduğu kişi gibi değil, olmak zorunda bırakıldığı kişi gibi yaşamaya başlar.
Çocuklukta yeterince görülmeyen bir çocuk, büyüdüğünde herkesi memnun etmeye çalışan bir yetişkine dönüşebilir.Sürekli eleştirilen biri, hata yapmaktan korkan bir mükemmeliyetçiye dönüşebilir.Duyguları küçümsenen biri ise zamanla “kimseye ihtiyacım yok” diyen aşırı güçlü bir karakter inşa edebilir.
Ve çoğu zaman toplum bu maskeleri alkışlar.
“Ne kadar güçlü kadın…” derler.“Hiç kimseye muhtaç değil.”“Ne kadar fedakâr…”“Herkesi düşünüyor.”“Mükemmel biri…”“Hiç hata yapmıyor.”
Oysa bazen o güç, yıllarca ağlayamamış bir çocuğun duvarıdır.O fedakârlık, sevilmek için kendinden vazgeçmenin başka adıdır.O mükemmeliyetçilik ise “Yeterli olmazsam terk edilirim” korkusunun sessiz çığlığıdır.
Modern toplum, insanların yaralarını iyileştirmekten çok, yaralarını saklamayı öğretmeye başladı.Çünkü sistem; yorulmayan, sorgulamayan, hep veren, hep güçlü görünen insanları daha “uyumlu” buluyor.
Bu yüzden birçok insan artık gerçekten ne hissettiğini bile bilmiyor.Çünkü yıllardır rol yapıyor.
Kimi güçlü görünme rolünde…Kimi mutlu görünme rolünde…Kimi herkesi kurtarma rolünde…Kimi de hiçbir şeye ihtiyacı yokmuş gibi davranma rolünde.
Fakat bastırılan her duygu, bir süre sonra insanın bedeninden, ilişkilerinden ve ruhundan konuşmaya başlar.
Sürekli tükenmiş hissetmek…Yakın ilişki kuramamak…Herkese yetişmeye çalışırken kendini kaybetmek…Sevilse bile inanamamak…Hep diken üstünde yaşamak…
Bazen bunların hepsi geçmişte hayatta kalabilmek için geliştirdiğimiz maskelerin bugünkü bedelidir.
İnsanın en zor yüzleşmesi, aynaya bakıp şu soruyu sorabilmesidir:
“Bu gerçekten ben miyim…yoksa yıllardır incinmemek için oynadığım karakter mi?”
Çünkü iyileşme çoğu zaman güçlü görünmekle değil, maskeyi yavaşça çıkarabilmekle başlar.
Ve belki de gerçek özgürlük;kimsenin onayına ihtiyaç duymadan, korkmadan, saklanmadan “kendin” olabilmektir.
Yorumlar (0)
Tüm Yazıları